متن کامل سوره ملک (تبارک) همراه با ترجمه روان، خط درشت و تلاوت آرام‌بخش

سلام همراهان عزیز. پایان شب و زمان خواب، وقت خلوت کردن با خدا و مرور روزی است که گذشت. در میان همه سوره‌های قرآن، «سوره ملک» (تبارک) جایگاه ویژه‌ای برای شب‌هنگام دارد. پیامبر مهربانی‌ها (ص) هیچ شبی به خواب نمی‌رفتند مگر اینکه این سوره را قرائت می‌کردند. در روایات معتبر آمده است که این سوره ۳۰ آیه‌ای، در شب اول قبر که انسان از همیشه تنهاتر است، به شکل یک مدافع قدرتمند ظاهر می‌شود و انسان را از عذاب و وحشت قبر نجات می‌دهد.
ما در این صفحه، متن کامل سوره ملک را از آیه اول تا آخر، با خطی بسیار درشت، خوانا و چشم‌نواز (سایز ۳۴) به همراه ترجمه روان برای شما آماده کرده‌ایم تا هر شب قبل از خواب، به راحتی در گوشی موبایل خود آن را بخوانید و با دلی آرام به خواب بروید. همچنین یک تلاوت بسیار زیبا و آرام‌بخش قرار داده‌ایم تا در تاریکی شب با گوش دادن به آن، غبار خستگی را از روح خود بشویید. التماس دعا.

🎵 تلاوت دلنشین سوره ملک (با صدای استاد مشاری العفاسی)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‎﴿١﴾‏ الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ ‎﴿٢﴾‏

پربرکت و زوال‌ناپذیر است کسی که فرمانروایی جهان هستی به دست اوست، و او بر هر چیزی تواناست (۱) همان کسی که مرگ و حیات را آفرید تا شما را بیازماید که کدام‌یک از شما نیکوکارتر است، و او شکست‌ناپذیر و آمرزنده است (۲)

الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ۖ مَّا تَرَىٰ فِي خَلْقِ الرَّحْمَٰنِ مِن تَفَاوُتٍ ۖ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍ ‎﴿٣﴾‏ ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌ ‎﴿٤﴾‏

همان کسی که هفت آسمان را بر روی یکدیگر آفرید؛ در آفرینش خداوند رحمان هیچ تضاد و نقصی نمی‌بینی؛ پس بار دیگر نگاه کن، آیا هیچ شکاف و خللی می‌بینی؟ (۳) سپس بار دیگر (به عالم هستی) نگاه کن، چشم تو خسته و درمانده به سویت بازمى‌گردد در حالی که از یافتن نقص ناکام مانده است (۴)

وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُومًا لِّلشَّيَاطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيرِ ‎﴿٥﴾‏ وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ‎﴿٦﴾‏

و به راستی ما آسمان پایین (دنیا) را با چراغ‌هایی (ستارگان) زینت دادیم و آن‌ها را تیرهایی برای راندن شیاطین قرار دادیم و برای آنان عذاب آتش سوزان آماده کرده‌ایم (۵) و برای کسانی که به پروردگارشان کافر شدند عذاب جهنم است، و چه بد سرانجامی است! (۶)

إِذَا أُلْقُوا فِيهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُ ‎﴿٧﴾‏ تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ ۖ كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ ‎﴿٨﴾‏

هنگامی که در آن افکنده شوند، صدای وحشتناک و دلخراشی از آن می‌شنوند در حالی که پیوسته در جوشش است (۷) نزدیک است از شدت خشم پاره پاره شود؛ هر زمان که گروهی در آن افکنده می‌شوند، نگهبانان دوزخ از آن‌ها می‌پرسند: «آیا بیم‌دهنده‌ای به سراغ شما نیامد؟» (۸)

قَالُوا بَلَىٰ قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِن شَيْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ كَبِيرٍ ‎﴿٩﴾‏ وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ ‎﴿١٠﴾‏ فَاعْتَرَفُوا بِذَنبِهِمْ فَسُحْقًا لِّأَصْحَابِ السَّعِيرِ ‎﴿١١﴾‏

می‌گویند: «آری، قطعاً بیم‌دهنده‌ای به سراغ ما آمد، ولی ما تکذیب کردیم و گفتیم: خدا هیچ چیزی نازل نکرده است؛ شما جز در گمراهیِ بزرگی نیستید.» (۹) و می‌گویند: «اگر می‌شنیدیم یا می‌اندیشیدیم، در میان دوزخیان نبودیم.» (۱۰) پس به گناه خود اعتراف می‌کنند؛ پس دور باد (رحمت خدا) از دوزخیان! (۱۱)

إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ ‎﴿١٢﴾‏ وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ ۖ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ‎﴿١٣﴾‏ أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ ‎﴿١٤﴾‏

بی‌گمان کسانی که در نهان از پروردگارشان می‌ترسند، برای آنان آمرزش و پاداشی بزرگ است. (۱۲) و گفتار خود را پنهان کنید یا آن را آشکار سازید، قطعاً او به راز سینه‌ها داناست. (۱۳) آیا کسی که آفریده است نمی‌داند؟ در حالی که او باریک‌بینِ آگاه است. (۱۴)

هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِن رِّزْقِهِ ۖ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ‎﴿١٥﴾‏ أَأَمِنتُم مَّن فِي السَّمَاءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُ ‎﴿١٦﴾‏ أَمْ أَمِنتُم مَّن فِي السَّمَاءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ‎﴿١٧﴾‏

اوست کسی که زمین را برای شما رام گردانید، پس در پستی و بلندی‌های آن گام بردارید و از روزیِ او بخورید؛ و رستاخیز به سوی اوست. (۱۵) آیا از کسی که در آسمان است ایمن شده‌اید که شما را در زمین فرو برد، پس ناگاه به لرزه درآید؟ (۱۶) یا از کسی که در آسمان است ایمن شده‌اید که تندبادی سنگ‌بار بر شما بفرستد؟ پس به زودی خواهید دانست که بیم‌دادن من چگونه است! (۱۷)

وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ‎﴿١٨﴾‏ أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ ‎﴿١٩﴾‏

و قطعاً کسانی که پیش از آنان بودند (نیز پیامبران را) تکذیب کردند، پس (ببین) کیفر من چگونه بود! (۱۸) آیا به پرندگانی که بالای سرشان بال‌گشوده و بال‌بسته پرواز می‌کنند ننگریستند؟ جز (خدای) رحمان کسی آن‌ها را نگاه نمی‌دارد؛ بی‌گمان او به هر چیزی بیناست. (۱۹)

أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي هُوَ جُندٌ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ الرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ ‎﴿٢٠﴾‏ أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ ۚ بَل لَّجُّوا فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ ‎﴿٢١﴾‏

یا کیست آنکه سپاه شماست و شما را در برابر (خدای) رحمان یاری می‌کند؟ کافران جز در فریب نیستند. (۲۰) یا کیست آنکه به شما روزی دهد اگر او روزیِ خود را بازدارد؟ بلکه آنان در سرکشی و نفرت پافشاری کردند. (۲۱)

أَفَمَن يَمْشِي مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِ أَهْدَىٰ أَمَّن يَمْشِي سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ‎﴿٢٢﴾‏ قُلْ هُوَ الَّذِي أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۖ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ ‎﴿٢٣﴾‏ قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ‎﴿٢٤﴾‏

آیا کسی که به رو درافتاده (و نگونسار) راه می‌رود هدایت‌یافته‌تر است، یا کسی که راست‌قامت بر راهی راست گام برمی‌دارد؟ (۲۲) بگو: «اوست کسی که شما را پدید آورد و برای شما گوش و چشم‌ها و دل‌ها قرار داد؛ چه اندک سپاس می‌گزارید!» (۲۳) بگو: «اوست کسی که شما را در زمین پراکنده ساخت و به سوی او گردآورده می‌شوید.» (۲۴)

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‎﴿٢٥﴾‏ قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ‎﴿٢٦﴾‏ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَٰذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ ‎﴿٢٧﴾‏

و می‌گویند: «اگر راست می‌گویید این وعده (قیامت) کی خواهد بود؟» (۲۵) بگو: «علم (آن) تنها نزد خداست، و من فقط بیم‌دهنده‌ای آشکارم.» (۲۶) پس چون آن (وعده) را نزدیک ببینند، چهره‌های کسانی که کافر شدند سیاه و اندوهگین می‌گردد و (به آنان) گفته می‌شود: «این همان چیزی است که آن را می‌طلبیدید!» (۲۷)

قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَن مَّعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ ‎﴿٢٨﴾‏ قُلْ هُوَ الرَّحْمَٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ‎﴿٢٩﴾‏ قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَاءٍ مَّعِينٍ ‎﴿٣٠﴾‏

بگو: «به من خبر دهید، اگر خدا من و کسانی را که با من هستند هلاک کند یا به ما رحم نماید، پس چه کسی کافران را از عذابی دردناک پناه می‌دهد؟» (۲۸) بگو: «اوست (خدای) رحمان، به او ایمان آوردیم و بر او توکل کردیم؛ پس به زودی خواهید دانست چه کسی در گمراهیِ آشکار است.» (۲۹) بگو: «به من خبر دهید، اگر آبِ (آشامیدنی) شما در زمین فرو رود، پس چه کسی برایتان آبی گوارا و روان می‌آورد؟» (۳۰)

التماس دعا و در پناه خدا 🌙