ما تو این صفحه، متن کامل سوره یاسین رو (از آیه اول تا آخر) با یه خط خیلی درشت و خوانا همراه با ترجمه روان براتون آماده کردیم تا بدون اذیت شدن چشم، بتونید راحت تو گوشی یا کامپیوترتون بخونید. یه تلاوت خیلی زیبا هم گذاشتیم تا همزمان گوش بدید. اگه دلتون شکست و بارونی شد، ما رو هم از دعای خیرتون بی‌نصیب نذارید.
🎵 تلاوت دلنشین سوره یس (با صدای استاد شهریار پرهیزگار)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
يس ﴿١﴾ وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ ﴿٢﴾ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿٣﴾ عَلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿٤﴾
یس (۱) سوگند به قرآن حکمت‌آموز (۲) که قطعاً تو از پیامبران هستی (۳) بر راهی راست (۴)
تَنزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ﴿٥﴾ لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ ﴿٦﴾ لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَىٰ أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٧﴾
[این قرآن] نازل شده‌ی خداوند توانای شکست‌ناپذیر و مهربان است (۵) تا قومی را بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشدند، پس آنان غافلند (۶) قطعاً فرمان [عذاب] بر بیشترشان ثابت شده، پس آنان ایمان نمی‌آورند (۷)
إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِيَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ ﴿٨﴾ وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ﴿٩﴾ وَسَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿١٠﴾
ما در گردن‌هایشان غل‌هایی نهاده‌ایم که تا چانه‌هایشان می‌رسد، پس سرهایشان بالا مانده است (۸) و در پیش رویشان سدی و در پشت سرشان سدی قرار دادیم، و چشمانشان را پوشاندیم، پس نمی‌بینند (۹) و برای آنان یکسان است که بیمشان دهی یا بیمشان ندهی، ایمان نمی‌آورند (۱۰)
إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمَٰنَ بِالْغَيْبِ ۖ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِيمٍ ﴿١١﴾ إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُّبِينٍ ﴿١٢﴾
تو تنها کسی را بیم می‌دهی که از پند [قرآن] پیروی کند و در نهان از خدای رحمان بترسد، پس او را به آمرزش و پاداشی ارزشمند مژده ده (۱۱) بی‌گمان ما مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را از پیش فرستاده‌اند و آثارشان را می‌نویسیم، و همه چیز را در کتابی روشن (لوح محفوظ) برشمرده‌ایم (۱۲)
وَاضْرِبْ لَهُم مَّثَلًا أَصْحَابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جَاءَهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿١٣﴾ إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ ﴿١٤﴾ قَالُوا مَا أَنتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمَٰنُ مِن شَيْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ ﴿١٥﴾
و برای آنان اهل آن شهر را مَثَل بزن، هنگامی که فرستادگان [خدا] به آنجا آمدند (۱۳) هنگامی که دو نفر را به سوی آنان فرستادیم، پس آن دو را دروغگو خواندند، آن‌گاه با [فرستاده] سومی آنان را تقویت کردیم، پس گفتند: «ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم.» (۱۴) گفتند: «شما جز بشری مانند ما نیستید و خدای رحمان چیزی نازل نکرده است؛ شما جز دروغ نمی‌گویید.» (۱۵)
قَالُوا رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ ﴿١٦﴾ وَمَا عَلَيْنَا إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ ﴿١٧﴾ قَالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿١٨﴾ قَالُوا طَائِرُكُم مَّعَكُمْ ۚ أَئِن ذُكِّرْتُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ﴿١٩﴾
گفتند: «پروردگار ما می‌داند که ما قطعاً به سوی شما فرستاده شده‌ایم (۱۶) و بر عهده ما جز رساندن آشکار [پیام] نیست.» (۱۷) گفتند: «ما شما را به فال بد گرفته‌ایم؛ اگر بس نکنید قطعاً سنگسارتان می‌کنیم و حتماً از جانب ما عذابی دردناک به شما خواهد رسید.» (۱۸) گفتند: «شومی شما با خود شماست؛ آیا اگر پند داده شوید [باید فال بد بزنید]؟ بلکه شما قومی اسراف‌کارید.» (۱۹)
وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ ﴿٢٠﴾ اتَّبِعُوا مَن لَّا يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ ﴿٢١﴾ وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿٢٢﴾
و مردی (حبیب نجار) از دورترین جای شهر شتابان آمد [و] گفت: «ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید (۲۰) از کسانی پیروی کنید که پاداشی از شما نمی‌خواهند و خود راه‌یافته‌اند (۲۱) و مرا چه شده است که کسی را نپرستم که مرا آفریده است و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟ (۲۲)
أَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ آلِهَةً إِن يُرِدْنِ الرَّحْمَٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا وَلَا يُنقِذُونِ ﴿٢٣﴾ إِنِّي إِذًا لَّفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿٢٤﴾ إِنِّي آمَنتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ ﴿٢٥﴾ قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ۖ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ ﴿٢٦﴾ بِمَا غَفَرَ لِي رَبِّي وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ ﴿٢٧﴾
آیا به جای او خدایانی را بپرستم که اگر خدای رحمان بخواهد به من گزندی برساند، شفاعتشان مرا هیچ سودی نمی‌بخشد و نمی‌توانند مرا نجات دهند؟ (۲۳) در آن صورت، من قطعاً در گمراهی آشکاری خواهم بود (۲۴) بی‌گمان من به پروردگارتان ایمان آوردم، پس سخن مرا بشنوید.» (۲۵) [سرانجام او را شهید کردند و به او] گفته شد: «به بهشت درآی.» گفت: «ای کاش قوم من می‌دانستند (۲۶) که پروردگارم مرا آمرزید و از گرامی‌داشتگان قرار داد.» (۲۷)
۞ وَمَا أَنزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِ مِن بَعْدِهِ مِن جُندٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ ﴿٢٨﴾ إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ ﴿٢٩﴾ يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ﴿٣٠﴾
و پس از او بر قومش هیچ لشکری از آسمان فرونفرستادیم و ما فرونفرستنده نبودیم (۲۸) [کیفرشان] جز یک بانگ مرگبار نبود، پس ناگهان همه خاموش [و هلاک] شدند (۲۹) ای دریغ بر این بندگان! هیچ پیامبری برای آنان نیامد مگر آنکه او را مسخره می‌کردند (۳۰)
أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ ﴿٣١﴾ وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿٣٢﴾ وَآيَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ﴿٣٣﴾
آیا ندیدند چه بسیار نسل‌هایی را پیش از آنان هلاک کردیم که هرگز به سوی آنان بازنمی‌گردند؟ (۳۱) و همه آنان یکپارچه نزد ما احضار خواهند شد (۳۲) و نشانه‌ای برای آنان زمین مرده است که آن را زنده کردیم و دانه‌ای از آن بیرون آوردیم که از آن می‌خورند (۳۳)
وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ ﴿٣٤﴾ لِيَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ﴿٣٥﴾ سُبْحَانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ ﴿٣٦﴾
و در آن باغ‌هایی از درختان خرما و انگور قرار دادیم و چشمه‌هایی در آن شکافتیم (۳۴) تا از میوه آن و دسترنج خودشان بخورند؛ آیا سپاس نمی‌گزارند؟ (۳۵) پاک و منزه است کسی که همه جفت‌ها را آفرید، از آنچه زمین می‌رویاند و از وجود خودشان و از آنچه نمی‌دانند (۳۶)
وَآيَةٌ لَّهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ﴿٣٧﴾ وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ﴿٣٨﴾ وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ ﴿٣٩﴾ لَا الشَّمْسُ يَنبَغِي لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ﴿٤٠﴾
و نشانه‌ای [دیگر] برای آنان شب است که روز را از آن برمی‌کنیم، پس ناگهان در تاریکی فرو می‌روند (۳۷) و خورشید به سوی قرارگاه خود روان است؛ این تقدیرِ [خدای] توانای داناست (۳۸) و برای ماه منزلگاه‌هایی مقدر کردیم تا اینکه مانند شاخه خشکیده و کهنه خرما برگردد (۳۹) نه خورشید را سزاست که به ماه برسد، و نه شب بر روز پیشی می‌گیرد؛ و هر کدام در مداری شناورند (۴۰)
وَآيَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿٤١﴾ وَخَلَقْنَا لَهُم مِّن مِّثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ ﴿٤٢﴾ وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ ﴿٤٣﴾ إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ ﴿٤٤﴾
و نشانه‌ای برای آنان این است که فرزندانشان را در کشتی پُربار سوار کردیم (۴۱) و برایشان مانند آن مرکب‌هایی آفریدیم که بر آن سوار شوند (۴۲) و اگر بخواهیم آنان را غرق می‌کنیم که در آن صورت نه فریادرسی دارند و نه نجات می‌یابند (۴۳) مگر رحمتی از سوی ما [شامل حالشان شود] و تا چندی برخوردار شوند (۴۴)
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿٤٥﴾ وَمَا تَأْتِيهِم مِّنْ آيَةٍ مِّنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ ﴿٤٦﴾ وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿٤٧﴾
و هرگاه به آنان گفته شود: «از آنچه پیش رو و پشت سر شماست بپرهیزید تا مورد رحمت قرار گیرید» [روی برمی‌گردانند] (۴۵) و هیچ نشانه‌ای از نشانه‌های پروردگارشان برای آنان نمی‌آید مگر آنکه از آن روی‌گردان می‌شوند (۴۶) و هنگامی که به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزی داده انفاق کنید»، کافران به مؤمنان می‌گویند: «آیا کسی را اطعام کنیم که اگر خدا می‌خواست او را اطعام می‌کرد؟ شما جز در گمراهی آشکاری نیستید.» (۴۷)
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿٤٨﴾ مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ ﴿٤٩﴾ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَىٰ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ ﴿٥٠﴾
و می‌گویند: «اگر راست می‌گویید این وعده [قیامت] کی فرا می‌رسد؟» (۴۸) آنان جز یک صیحه (بانگ مرگبار) را انتظار نمی‌کشند که در حالی که مشغول ستیزه‌اند، آنان را فرامی‌گیرد (۴۹) پس نه می‌توانند وصیتی کنند و نه به سوی خانواده خود بازگردند (۵۰)
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ ﴿٥١﴾ قَالُوا يَا وَيْلَنَا مَن بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا ۜ ۗ هَٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ ﴿٥٢﴾ إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿٥٣﴾ فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿٥٤﴾
و در صور دمیده می‌شود، پس ناگهان از قبرها به سوی پروردگارشان می‌شتابند (۵۱) می‌گویند: «ای وای بر ما! چه کسی ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟» [به آنان گفته می‌شود:] «این همان است که خدای رحمان وعده داده بود و فرستادگان راست گفتند.» (۵۲) جز یک صیحه نیست، پس به ناگاه همگی نزد ما احضار می‌شوند (۵۳) پس امروز به هیچ کس ذره‌ای ستم نمی‌شود و جز در برابر آنچه می‌کردید، پاداش نمی‌بینید (۵۴)
إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فَاكِهُونَ ﴿٥٥﴾ هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِي ظِلَالٍ عَلَى الْأَرَائِكِ مُتَّكِئُونَ ﴿٥٦﴾ لَهُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ وَلَهُم مَّا يَدَّعُونَ ﴿٥٧﴾ سَلَامٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ ﴿٥٨﴾ وَامْتَازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿٥٩﴾
به راستی بهشتیان امروز در سرگرمیِ شادی‌بخشی هستند (۵۵) آنان و همسرانشان در سایه‌هایی [خنک] بر تخت‌ها تکیه زده‌اند (۵۶) برای آنان در آنجا میوه و هر چه بخواهند فراهم است (۵۷) «سلام»، سخنی است از جانب پروردگاری مهربان (۵۸) و [ندا رسد:] ای گناهکاران! امروز [از صف مؤمنان] جدا شوید (۵۹)
۞ أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ ۖ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ﴿٦٠﴾ وَأَنِ اعْبُدُونِي ۚ هَٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ ﴿٦١﴾ وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلًّا كَثِيرًا ۖ أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ ﴿٦٢﴾ هَٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿٦٣﴾ اصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ﴿٦٤﴾
ای فرزندان آدم! آیا با شما پیمان نبستم که شیطان را نپرستید، که او دشمن آشکار شماست؟ (۶۰) و اینکه مرا بپرستید؛ این است راه راست (۶۱) و قطعاً او گروه‌های بسیاری از شما را گمراه کرد؛ آیا نمی‌اندیشیدید؟ (۶۲) این است آن جهنمی که به شما وعده داده می‌شد (۶۳) امروز به سزای آنکه کفر می‌ورزیدید، در آن درآیید (۶۴)
الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَىٰ أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿٦٥﴾ وَلَوْ نَشَاءُ لَطَمَسْنَا عَلَىٰ أَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَأَنَّىٰ يُبْصِرُونَ ﴿٦٦﴾ وَلَوْ نَشَاءُ لَمَسَخْنَاهُمْ عَلَىٰ مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوا مُضِيًّا وَلَا يَرْجِعُونَ ﴿٦٧﴾
امروز بر دهان‌هایشان مُهر می‌زنیم، و دست‌هایشان با ما سخن می‌گویند و پاهایشان به آنچه انجام می‌دادند گواهی می‌دهند (۶۵) و اگر بخواهیم چشمانشان را کور می‌کنیم، پس به سوی راه [نجات] می‌شتابند، اما چگونه می‌توانند ببینند؟ (۶۶) و اگر بخواهیم آنان را در همان جای خودشان مسخ می‌کنیم، پس نه می‌توانند بروند و نه بازگردند (۶۷)
وَمَن نُّعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ ۖ أَفَلَا يَعْقِلُونَ ﴿٦٨﴾ وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنبَغِي لَهُ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِينٌ ﴿٦٩﴾ لِّيُنذِرَ مَن كَانَ حَيًّا وَيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿٧٠﴾
و به هر کس عمر طولانی دهیم، او را در آفرینش واژگون می‌کنیم؛ آیا نمی‌اندیشند؟ (۶۸) و ما به او (پیامبر) شعر نیاموختیم و سزاوار او نیست؛ این [کتاب] جز پندی و قرآنی روشنگر نیست (۶۹) تا هر کس را که زنده است بیم دهد و فرمان عذاب بر کافران ثابت شود (۷۰)
أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُم مِّمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينَا أَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مَالِكُونَ ﴿٧١﴾ وَذَلَّلْنَاهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُونَ ﴿٧٢﴾ وَلَهُمْ فِيهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ﴿٧٣﴾ وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَّعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ ﴿٧٤﴾ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُندٌ مُّحْضَرُونَ ﴿٧٥﴾
آیا ندیدند که ما از آنچه دست‌های ما ساخته است، برای آنان چهارپایانی آفریدیم که مالک آنها هستند؟ (۷۱) و آنها را رامِ ایشان ساختیم، پس برخی از آنها مرکب ایشانند و از برخی تغذیه می‌کنند (۷۲) و برای آنان در این چهارپایان سودها و نوشیدنی‌هایی است؛ آیا سپاس نمی‌گزارند؟ (۷۳) و به جای خدا معبودانی گرفتند تا شاید یاری شوند (۷۴) [آن معبودان] نمی‌توانند آنان را یاری کنند، در حالی که آنان لشکری احضارشده برای آن بت‌ها هستند (۷۵)
فَلَا يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ ۘ إِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ﴿٧٦﴾ أَوَلَمْ يَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ ﴿٧٧﴾ وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَهُ ۖ قَالَ مَن يُحْيِي الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ ﴿٧٨﴾ قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ ﴿٧٩﴾
پس سخن آنان تو را اندوهگین نکند؛ همانا ما آنچه را پنهان می‌دارند و آنچه را آشکار می‌کنند، می‌دانیم (۷۶) آیا انسان ندید که ما او را از نطفه‌ای آفریدیم، پس ناگاه او ستیزه‌جویی آشکار شد؟ (۷۷) و برای ما مَثَلی زد و آفرینش خود را فراموش کرد و گفت: «چه کسی این استخوان‌ها را در حالی که پوسیده‌اند زنده می‌کند؟» (۷۸) بگو: «همان کسی که نخستین بار آنها را پدید آورد زنده‌شان می‌کند، و او به هر آفرینشی داناست.» (۷۹)
الَّذِي جَعَلَ لَكُم مِّنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَا أَنتُم مِّنْهُ تُوقِدُونَ ﴿٨٠﴾ أَوَلَيْسَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَن يَخْلُقَ مِثْلَهُم ۚ بَلَىٰ وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِيمُ ﴿٨١﴾ إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَن يَقُولَ لَهُ كُن فَيَكُونُ ﴿٨٢﴾ فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿٨٣﴾
همان کسی که برای شما از درخت سبز، آتش آفرید، که اکنون شما از آن می‌افروزید (۸۰) آیا کسی که آسمان‌ها و زمین را آفریده است، توانا نیست بر اینکه مانند آنان را بیافریند؟ آری، و اوست آفریننده‌ی دانا (۸۱) فرمان او چون چیزی را اراده کند، تنها این است که به آن می‌گوید: «باش»، پس موجود می‌شود (۸۲) پس پاک و منزه است کسی که فرمانروایی همه چیز به دست اوست و به سوی او بازگردانده می‌شوید (۸۳)
