متن کامل سوره واقعه همراه با ترجمه روان، خط بسیار درشت و صوتی

 در میان تمام سوره‌های قرآن کریم، «سوره واقعه» به سوره رزق و روزی و وسعت مال معروف است. پیامبر اکرم (ص) بارها تاکید کرده‌اند که هر کس هر شب سوره واقعه را با خلوص نیت بخواند، هرگز فقر و تنگدستی به او نمی‌رسد. ما در این صفحه، متن کامل سوره واقعه را با خطی بسیار درشت و خوانا به همراه ترجمه روان برای شما عزیزان آماده کرده‌ایم. می‌توانید هر شب پیش از خواب، با گوشی موبایل خود این سوره پربرکت را به راحتی بخوانید. التماس دعا.

🎵 تلاوت دلنشین سوره واقعه (با صدای استاد پرهیزگار)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ‎﴿١﴾‏ لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ‎﴿٢﴾‏ خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ‎﴿٣﴾‏ إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ‎﴿٤﴾‏ وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ‎﴿٥﴾‏ فَكَانَتْ هَبَاءً مُّنبَثًّا ‎﴿٦﴾‏

هنگامي كه واقعه عظيم (قيامت) برپا شود، (۱) هيچكس نمي‏تواند آن را انكار كند. (۲) گروهي را پائين مي‏آورد و گروهي را بالا مي‏برد. (۳) اين در هنگامي است كه زمين به شدت به لرزه در مي‏آيد. (۴) و كوهها در هم كوبيده مي‏شود. (۵) و به صورت غبار پراكنده در مي‏آيد. (۶)

وَكُنتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ‎﴿٧﴾‏ فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ‎﴿٨﴾‏ وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ‎﴿٩﴾‏ وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ‎﴿١٠﴾‏ أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ‎﴿١١﴾‏ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ‎﴿١٢﴾‏

و شما به سه گروه تقسيم خواهيد شد. (۷) نخست «اصحاب ميمنه» هستند، چه اصحاب ميمنه اي ؟ (۸) گروه ديگر اصحاب شومند، چه اصحاب شومي ؟ (۹) و سومين گروه پيشگامان پيشگام! (۱۰) آنها مقربانند (۱۱) در باغهاي پر نعمت بهشت جاي دارند (۱۲)

ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ‎﴿١٣﴾‏ وَقَلِيلٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ‎﴿١٤﴾‏ عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ ‎﴿١٥﴾‏ مُّتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ‎﴿١٦﴾‏ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ ‎﴿١٧﴾‏ بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ‎﴿١٨﴾‏ لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ‎﴿١٩﴾‏

گروه كثيري از امتهاي نخستين هستند (۱۳) و اندكي از امت آخرين! (۱۴) آنها (مقربان) بر تختهائي كه صف كشيده و به هم پيوسته است قرار دارند. (۱۵) در حالي كه بر آن تكيه كرده و روبروي يكديگرند. (۱۶) نوجواناني جاوداني (در شكوه و طراوت) پيوسته گرداگرد آنها مي‏گردند. (۱۷) با قدحها و كوزه‏ ها و جامهائي از نهرهاي جاري بهشتي (و شراب طهور)! (۱۸) اما شرابي كه از آن دردسر نمي‏گيرند و نه مست مي‏شوند. (۱۹)

❀ ❀ ❀

وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ‎﴿٢٠﴾‏ وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ‎﴿٢١﴾‏ وَحُورٌ عِينٌ ‎﴿٢٢﴾‏ كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ‎﴿٢٣﴾‏ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ‎﴿٢٤﴾‏ لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ‎﴿٢٥﴾‏ إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ‎﴿٢٦﴾‏

و ميوه‏ هائي از هر نوع كه مايل باشند. (۲۰) و گوشت پرنده از هر نوع كه بخواهند. (۲۱) و همسراني از حورالعين دارند. (۲۲) همچون مرواريد در صدف پنهان! (۲۳) اينها پاداشي است در برابر اعمالي كه انجام مي‏دادند. (۲۴) در آن باغهاي بهشت نه لغو و بيهوده‏ اي مي‏شنوند نه سخنان گناه آلود. (۲۵) تنها چيزي كه مي‏شنوند «سلام» است «سلام»! (۲۶)

وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ‎﴿٢٧﴾‏ فِي سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ‎﴿٢٨﴾‏ وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ‎﴿٢٩﴾‏ وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ‎﴿٣٠﴾‏ وَمَاءٍ مَّسْكُوبٍ ‎﴿٣١﴾‏ وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ‎﴿٣٢﴾‏ لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ‎﴿٣٣﴾‏ وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ‎﴿٣٤﴾‏

و اصحاب يمين، چه اصحاب يميني ؟ (۲۷) آنها در سايه درختان سدر بيخار قرار دارند. (۲۸) و در سايه درخت طلح پربرگ به سر مي‏برند (درختي است خوشرنگ و خوشبو). (۲۹) و سايه كشيده و گسترده. (۳۰) و در كنار آبشارها. (۳۱) و ميوه‏ هاي فراواني. (۳۲) كه هرگز قطع و ممنوع نمي‏شود. (۳۳) و همسراني گرانقدر. (۳۴)

إِنَّا أَنشَأْنَاهُنَّ إِنشَاءً ‎﴿٣٥﴾‏ فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ‎﴿٣٦﴾‏ عُرُبًا أَتْرَابًا ‎﴿٣٧﴾‏ لِّأَصْحَابِ الْيَمِينِ ‎﴿٣٨﴾‏ ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ‎﴿٣٩﴾‏ وَثُلَّةٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ‎﴿٤٠﴾‏

ما آنها را آفرينش نويني بخشيديم. (۳۵) و همه را بكر قرار داده‏ ايم. (۳۶) همسراني كه به همسرشان عشق مي‏ورزند و خوش زبان و فصيح و هم سن و سالند. (۳۷) اينها همه براي اصحاب يمين است. (۳۸) كه گروهي از امتهاي نخستينند. (۳۹) و گروهي از امتهاي آخرين. (۴۰)

وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ‎﴿٤١﴾‏ فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ‎﴿٤٢﴾‏ وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ‎﴿٤٣﴾‏ لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ‎﴿٤٤﴾‏ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ‎﴿٤٥﴾‏ وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِيمِ ‎﴿٤٦﴾‏

و اصحاب شمال چه اصحاب شمالي ؟ (كه نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده مي‏شود). (۴۱) آنها در ميان بادهاي كشيده و آب سوزان قرار دارند. (۴۲) و در سايه دودهاي متراكم و آتش زا! (۴۳) سايه‏ اي كه نه خنك است و نه مفيد. (۴۴) آنها پيش از اين در عالم دنيا مست و مغرور نعمت بودند. (۴۵) و بر گناهان بزرگ اصرار داشتند. (۴۶)

وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ‎﴿٤٧﴾‏ أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ‎﴿٤٨﴾‏ قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ‎﴿٤٩﴾‏ لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ‎﴿٥٠﴾‏

و مي‏گفتند: هنگامي كه ما مرديم و خاك و استخوان شديم آيا برانگيخته خواهيم شد؟ (۴۷) يا نياكان نخستين ما؟ (۴۸) بگو اولين و آخرين، (۴۹) همگي در موعد روز معيني جمع مي‏شوند. (۵۰)

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ‎﴿٥١﴾‏ لَآكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ‎﴿٥٢﴾‏ فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ‎﴿٥٣﴾‏ فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ‎﴿٥٤﴾‏ فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ‎﴿٥٥﴾‏ هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ‎﴿٥٦﴾‏

سپس شما اي گمراهان تكذيب كننده. (۵۱) قطعا از درخت زقوم مي‏خوريد (۵۲) و شكمها را از آن پر مي‏كنيد (۵۳) و روي آن از آب سوزان مي‏نوشيد (۵۴) و همچون شتراني كه مبتلا به بيماري عطش شده‏ اند از آن مي‏آشاميد (۵۵) اين است وسيله پذيرائي از آنها در قيامت! (۵۶)

نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ‎﴿٥٧﴾‏ أَفَرَأَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ‎﴿٥٨﴾‏ أَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ‎﴿٥٩﴾‏ نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ‎﴿٦٠﴾‏ عَلَىٰ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ‎﴿٦١﴾‏ وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ‎﴿٦٢﴾‏

ما شما را آفريديم، چرا كه آفرينش مجدد را تصديق نمي‏كنيد؟ (۵۷) آيا از نطفه‏ اي كه در رحم مي‏ريزيد آگاهيد؟ (۵۸) آيا شما آن را (در دوران جنيني) آفرينش پي درپي مي‏دهيد، يا ما آفريدگاريم ؟ (۵۹) ما در ميان شما مرگ را مقدر ساختيم و هرگز كسي بر ما پيشي نمي‏گيرد. (۶۰) به اين منظور كه گروهي را بجاي گروه ديگري بياوريم و شما را در جهاني كه نمي‏دانيد آفرينش تازه بخشيم. (۶۱) شما عالم نخستين را دانستيد، چگونه متذكر نمي‏شويد (كه جهاني بعد از آن است). (۶۲)

أَفَرَأَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ‎﴿٦٣﴾‏ أَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ‎﴿٦٤﴾‏ لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ‎﴿٦٥﴾‏ إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ‎﴿٦٦﴾‏ بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ‎﴿٦٧﴾‏

آيا هيچ درباره آنچه كشت مي‏كنيد انديشيده‏ ايد؟ (۶۳) آيا شما آن را مي‏رويانيد، يا ما مي‏رويانيم ؟ (۶۴) هرگاه بخواهيم آن را تبديل به كاه درهم كوبيده مي‏كنيم به گونه‏ اي كه تعجب كنيد! (۶۵) (به گونه‏ اي كه بگوئيد:) به راستي ما زيان كرده‏ ايم. (۶۶) بلكه ما به كلي محروميم. (۶۷)

أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ‎﴿٦٨﴾‏ أَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنزِلُونَ ‎﴿٦٩﴾‏ لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ‎﴿٧٠﴾‏

آيا به آبي كه مي‏نوشيد انديشيده‏ ايد؟ (۶۸) آيا شما آن را از ابر نازل مي‏كنيد؟ يا ما نازل مي‏كنيم ؟ (۶۹) هرگاه بخواهيم اين آب گوارا را، تلخ و شور قرار مي‏دهيم، پس ‍ چرا شكر نمي‏كنيد؟ (۷۰)

أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ‎﴿٧١﴾‏ أَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنشِئُونَ ‎﴿٧٢﴾‏ نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِّلْمُقْوِينَ ‎﴿٧٣﴾‏ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‎﴿٧٤﴾‏ ۞ فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ‎﴿٧٥﴾‏ وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ‎﴿٧٦﴾‏

آيا درباره آتشي كه مي‏افروزيد فكر كرده‏ ايد؟ (۷۱) آيا شما درخت آن را آفريده‏ ايد؟ يا ما آفريده‏ ايم ؟ (۷۲) ما آن را وسيله يادآوري (براي همگان) و وسيله زندگي براي مسافران قرار داده‏ ايم. (۷۳) حال كه چنين است به نام پروردگار بزرگت تسبيح كن. (۷۴) سوگند به جايگاه ستارگان، و محل طلوع و غروب آنها. (۷۵) و اين سوگندي است بسيار بزرگ اگر بدانيد! (۷۶)

❀ ❀ ❀

إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ‎﴿٧٧﴾‏ فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ ‎﴿٧٨﴾‏ لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ‎﴿٧٩﴾‏ تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ ‎﴿٨٠﴾‏ أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ‎﴿٨١﴾‏ وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ‎﴿٨٢﴾‏

كه آن قرآن كريمي است (۷۷) كه در كتاب محفوظ جاي دارد. (۷۸) و جز پاكان نمي‏توانند آن را مس كنند. (۷۹) اين چيزي است كه از سوي پروردگار عالميان نازل شده. (۸۰) آيا اين سخن را سست و كوچك مي‏شمريد؟ (۸۱) و به جاي شكر روزيهائي كه به شما داده شده آن را تكذيب مي‏كنيد؟ (۸۲)

فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ‎﴿٨٣﴾‏ وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ‎﴿٨٤﴾‏ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ‎﴿٨٥﴾‏ فَلَوْلَا إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ‎﴿٨٦﴾‏ تَرْجِعُونَهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‎﴿٨٧﴾‏

پس چرا هنگامي كه جان به گلوگاه مي‏رسد (توانائي بازگرداندن آن را نداريد)؟! (۸۳) و شما در اين حال نظاره مي‏كنيد (و كاري از دستتان ساخته نيست). (۸۴) و ما به او نزديكتريم از شما ولي نمي‏بينيد. (۸۵) اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمي‏شويد، (۸۶) پس او را بازگردانيد اگر راست مي‏گوئيد. (۸۷)

فَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ‎﴿٨٨﴾‏ فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ‎﴿٨٩﴾‏ وَأَمَّا إِن كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ‎﴿٩٠﴾‏ فَسَلَامٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ‎﴿٩١﴾‏

اما اگر او از مقربان باشد، (۸۸) در روح و ريحان و بهشت پرنعمت است. (۸۹) و اما اگر از اصحاب يمين باشد، (۹۰) به او گفته مي‏شود: سلام بر تو از سوي دوستانت كه از اصحاب اليمين هستند. (۹۱)

وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ‎﴿٩٢﴾‏ فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ‎﴿٩٣﴾‏ وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ‎﴿٩٤﴾‏ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ‎﴿٩٥﴾‏ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‎﴿٩٦﴾‏

اما اگر او از تكذيب كنندگان گمراه باشد، (۹۲) با آب جوشان دوزخ از او پذيرائي مي‏شود! (۹۳) سپس سرنوشت او ورود در آتش جهنم است. (۹۴) اين همان حق و يقين است. (۹۵) حال كه چنين است نام پروردگار بزرگت را منزه بشمار. (۹۶)

التماس دعا 🌿